YouthVoice Portal - Bo Moje Miasto To Jarosław

Modny szkielet?

„Proszę, nie pytaj, czy jestem głodna i czy bym coś zjadła, kiedy wracam ze szkoły! Jestem, to oczywiste! Owszem, zjadłabym, ale nie mogę. Twoje pytania są dla mnie okrutne.
Proszę, jeśli po raz setny powiedziałam Ci, że zaczęłam dietę nie komentuj tego, mówiąc, że pewnie zakończy się tak jak ostatnia... Nie pomagasz mi w ten sposób!

Proszę, nie mów do mnie „grubasie", „grubasku". Nie komentuj mojego wyglądu, ani samooceny, bo każde Twoje słowo powoli zabija mnie od środka. Zrozum, ja nienawidzę swojego ciała i to się już nie zmieni...Zrozum, że będąc na głodówce czuję się lepsza - nie odbieraj mi radości

Proszę, nie komentuj w żaden sposób mojego wyglądu! Czasem mam doła i Twój komentarz doprowadza mnie to furii. Udawaj, że w ogóle nie mam ciała... (...) "

- to tylko część z wielu próśb anorektyczki. Przerażające, prawda? A co to w ogóle jest anoreksja? To ogromny problem, a właściwie choroba współczesnego społeczeństwa. Kto z Was choć raz wszedł na jakiś blog anorektyczki i przeczytał to, co pisze o własnych doświadczeniach, uczuciach, o tym, że tak naprawdę nikt jej nie rozumie i ciągle stara się krytykować wszystko co robi? Kiedy mamy jakiś problem w szkole, z rodzicami czy chłopakiem, warto na taki blog zaglądnąć i przekonać się, że to ich problemy są ogromne, a nasze przy nich mało istotne.

Do niedawna sama nie zdawałam sobie sprawy, że anoreksja jest tak poważną chorobą psychiczną, która może dosięgnąć każdego. W Polsce odnotowuje się coraz więcej tego typu przypadków. „Anoreksja? To mnie nie dotyczy" - tak mówi większość nastolatek. Tu się mylą, bo choć nie zdajemy sobie sprawy, wpadamy w nią nie wiedząc nawet kiedy. Odchudzamy się, wmawiamy sobie „jeszcze tylko kg, jeszcze tylko dwa ... ", a kg lecą dziesiątkami. Sami nie jesteśmy w stanie zorientować się, że przekroczyliśmy tę magiczna granicę zdrowego odchudzania. Człowiek sam nieświadomy swych czynów, pogrąża się coraz bardziej, aż w końcu doprowadza się do stanu krytycznego, a w ostateczności nawet do śmierci.

Jakie są objawy anoreksji? Często pierwszą oznaką są symptomy depresji. Popadają w nią przeważnie kobiety (ale i nie tylko), miedzy 15 a 23 rokiem życia, jednak nie jest to regułą. Innym typowym objawem jest obsesja na punkcie swojej wagi - takie osoby ważą się kilka razy dziennie i nawet najmniejszy spadek wagi dodaje im sił i energii. Anorektyczki zmniejszają ilość przyjmowanych kalorii do minimum, starają się prowadzić aktywny tryb życia, zamykają się w sobie, oddalają od rodziny i przyjaciół, a także nieświadomie wywołują w swoim organizmie zaburzenia hormonalne, które objawiają się między innymi przerwaniem cyklów miesiączkowych. Wystarczy im zapach jakiegoś pysznego posiłku. Nie muszą tego jeść, chcą tylko powąchać i rozkoszować się tą wonią, bo ona zastępuje im jedzenie. Nie jest to, ani przyjemne, ani proste w leczeniu.

Najgorsze jest to, że anorektyczka patrząca w lustro nie widzi tego, że jest już chuda i wszelkie diety są zbędne. Ona ciągle widzi w nim osobę otyłą, której znów przybrała na wadze i nie jest, ani atrakcyjna, ani tym bardziej pociągająca. Jak można pomóc takim osobom? Należy udać się przede wszystkim do psychiatry specjalizującego się w tej dziedzinie. Niestety sami nie jesteśmy w stanie przemówić tym osobom do rozsądku. Tak naprawdę one postrzegają nas, jako tych, co uniemożliwiają im osiągnięcie prawdziwego szczęścia - wymarzonej wagi. Choć anorektycy powinni współpracować z otoczeniem, jest to cel niemal nieosiągalny.

Ogromny wpływ na współczesną młodzież maja oczywiście media. Kto w dzisiejszych czasach widzi w reklamach, filmach, czy na wybiegu osobę o normalnej wadze? Jest to zjawisko dość rzadkie, wręcz niespotykane.

Kiedy wiesz, że ktoś z twojego środowiska ma anoreksję, nie bądź wobec tego faktu obojętny, spróbuj mu pomóc. Pomyśl, że nie jest to ludzka fanaberia, tylko ciężka choroba. Natarczywe przyglądanie się takim ludziom w parku, na ulicy, czy w szkole, jest nie na miejscu. Budzi jedynie autodestrukcyjne myśli w chorym.

Adrianna Czyż