Czy potraficie sobie wyobrazić miejskie zabudowania jako tor przeszkód, z których każdą da się pokonać w efektywny, a przy tym widowiskowy i miły dla oka sposób? Albo mnóstwo ścian  i podłóg okrytych ciężkimi materacami tylko po to, by w razie upadku po prostu się nie zabić? Ja do niedawna tego nie umiałam. Ale Sławek, Mateusz i Dominik uprawiający ten sport przekonują, że mój punkt widzenia zdezaktualizował się dawno temu.

Życie dzięki technice

Choć na pierwszy rzut oka uprawiający ten sport młodzi ludzie wyglądają tak, jakby w pośpiechu uciekali przed goniącym ich policjantem, to w rzeczywistości jest całkiem inaczej. Każdy ruch, skok, obrót czy upadek jest starannie wytrenowany i pochodzi z szerokiego wachlarza stosowanych figur podstawowych. Mają one nawet swoje nazwy, takie jak: backflip, frontflip, rayden, aerial czy gainer. Poszczególne triki naszych skoczków maja także swoje nazwy własne, ot choćby np. down monkey wallflip i wiele, wiele innych budzących (ich zdaniem) kontrowersje.

Zapytani o swój codzienny trening zgodnie razem odpowiadają: - Najważniejsza jest rozgrzewka! - mówią. Istotne jest, by rozgrzać wszystkie mięśnie i porządnie się porozciągać. Dalej schemat jest bardzo prosty: kilka przewrotów, salt, chodzenie na rękach, aż w końcu przychodzi pora na najważniejsze, czyli wszelkie pozostałe trudne elementy, triki. Od czasu do czasu ważna jest tzw. „burza mózgów", czyli nowe pomysły, techniki. Każdy kolejny motyw to okazja do zaprezentowania się, co za tym idzie opublikowanie tego w mediach internetowych i świadomość pozostania wzorem dla innych światowej sławy traceurów.

Poza barierą strachu

Chyba coraz trudniej doszukać się takiej bariery w tym, co robią. Z dnia na dzień miłujący wolność i przestrzeń chłopak, musi odnaleźć się w betonowej dżungli. A że jego ulubioną dotychczasową rozrywką było szybkie przemieszczanie się przy zastosowaniu maksymalnej ilości figur akrobatycznych, zatem dachy, poręcze, ściany, drążki, schody i balkony - to dla niego chleb powszedni.

- To tylko kwestia przełamania się -twierdzą. - Na świeżym powietrzu czujesz wolność i ogranicza cię tylko twoja wyobraźnia, na sali zaś musimy się wykazać kreatywnością".

Zastrzyk adrenaliny, związane z tym emocje, doznania przed, w trakcie i po skoku powodują, że jeśli ktoś chociaż raz przekroczył tę granicę strachu, nie może potem zrezygnować z uprawiania tej dyscypliny, choć sami zainteresowani nie traktują tego co robią w kategoriach sportowych, lecz jako sposób na życie. W końcu jak mawiał Arystoteles: "Ten człowiek jest wolny, który żyje dla siebie, a nie dla innych".

Czy obowiązuje ich grawitacja?

- Niestety tak - odpowiadają bez zastanowienia - ale staramy się naginać jej prawa do granic możliwości. Fakt faktem, sala to nic innego jak jeden pudełkowaty kształt, prosta podłoga i ściany pod kątem prostym, zatem „wylądować kiedyś trzeba".

Szybko, sprawnie i efektywnie

Sztuka wykorzystywania wszystkich napotkanych na drodze chłopców przeszkód do wykonywania jak najbardziej efektownych skoków i akrobacji, wiąże się z analizą każdej przeszkody i możliwości jej pokonania tak, by uniknąć kontuzji. Nie zmienia to jednak faktu, że uprawianie parkouru czy freerunningu wymaga nie byle jakiej kondycji i sprawności fizycznej, przy czym duży nacisk kładzie na płynność, szybkość, estetykę i oryginalność. Skoki z dachu na dach, czy sprawne pokonywanie ogrodzeń przy jednoczesnym wykonywaniu salt, obrotów i odbić, muszą robić wrażenie nawet na tych, którzy uważają ten sport za dziwactwo.

I choć niektórzy twierdzą że tego typu rozrywki nie mogą pozostać bez wpływu na organizm angażujących się w nie zapaleńców, zastępy profesjonalnych skoczków szybko rosną.

Magda Mazur

xyz

widziałem Mateusza ostatnio jak się na placu zabaw, w lokomotywie rozgrzewał :D

Ostatnie nowinki techniczne

Kanały ATOM i RSS

Linki

Sitemap